سر خط خبرها:
یک خبر، چند پرسش؛

مردم؛ سپری برای توهین

فکرشهر: حالا دیگر در خارج از فضای مجازی و حتی از تریبون‌های رسمی کشور مثل صحن مجلس شورای اسلامی به رئیس‌جمهوری که دو بار با تکیه بر آرای چند میلیونی مردم به عنوان نفر اول اجرایی کشور انتخاب شده است توهین می‌شود. توهین‌هایی که ممکن است ادامه یافتن آنها با سنگر گرفتن پشت انتقادات مردم از وضع موجود، فتح بابی برای اقدامات تندروانه در کشور باشد.

به گزارش فکرشهر از ایسنا، صبح دیروز (۸ مهر ۹۹) اردشیر مطهری نماینده مردم گرمسار، آرادان و ایوانکی در مجلس یازدهم و در جریان بررسی صلاحیت وزیر پیشنهادی صنعت، معدن تجارت وقتی در جایگاه مخالف وزارت علیرضا رزم‌حسینی پشت تریبون پارلمان رفت خطاب به رئیس‌جمهور گفت: «آقای رئیس‌جمهور می‌دانید مردم در شهر چه می‌گویند؟ بیایید بروید ببینید چه می‌گویند. می‌گویند خدا روحانی را لعنت کند. این جمله‌ای است که در کشور گفته می‌شود.»

اظهاراتی که به واکنش معاون ارتباطات و اطلاع‌رسانی رئیس‌جمهور منجر شد و علیرضا معزی در توئیتی نوشت: «‏بر نورسیدگان و میانمایگانی که با بددهانی در جستجوی دیده شدن هستند، حرجی نیست؛ اما شگفتی از رئیس و چهره‌های معتبرتر مجلس است که با سکوت، به شکل‌گیری بدعت شنیع فحاشی از تربیون مجلس، مجال دادند. ‏این بدعت با اهانت به ‎روحانی شروع شد اما بعید نخواهد بود آن روز که ناسزاگویی از تریبون پارلمان، دامان سکوت‌کنندگان را بگیرد. در این روزگار تلخ و جانفرسای جنگ و تحریم و بیماری، حداقل در دشمنی و انتقام‌گیری، جوانمرد باشید.»

این اتفاقات و توهین به رئیس‌جمهور از تریبون مجلس پرسش‌هایی را ایجاد می‌کند:

۱. وضعیت آشفته اقتصادی کشور و فشاری که مردم تحمل می‌کنند قطعا باعث نارضایتی است اما آیا این موضوع مجوزی برای توهین به رئیس‌جمهور از تریبون‌های رسمی کشور به حساب می‌آید؟

۲. آیا می‌توان از انتقادات مردم از وضع موجود کشور سپری ساخت و در پشت آن به مقامات توهین کرد؟

۳. نمایندگان مجلس تا چه حد در اظهار نظر آزاد هستند؟

۴. آیا اهالی پارلمان، میان انتقاد و توهین به مقامات رسمی کشور تفاوتی قائل هستند؟

۵. آیا می‌توان به خاطر مخالفت با مسئولان یا انتقاد از آنان به آنها توهین کرد؟

۶. چه کسی مسئول رسیدگی به توهین به مقامات رسمی کشور از تریبون‌های رسمی است؟

۷. چرا رئیس مجلس و اعضای هیئت رئیسه در مقابل چنین توهین‌هایی واکنشی از خود نشان نمی‌دهند؟

۸. آیا چنین اتفاقاتی نمی‌تواند به بدعتی نو بدل شده و راه را برای هتاکی و توهین به مقامات در تریبون‌های رسمی کشور فراهم کند؟

۹. اگر هدف اصلاح اوضاع آشفته کشور است چرا برخی با توهین، اصل موضوع را به حاشیه می‌کشانند؟

۱۰. آیا توهین به مقامات از تریبون‌های رسمی به نفع منافع ملی کشور و حل مشکلات مردم است یا ریختن آب به آسیاب دشمنان؟

۱۱. اگر چنین اتفاقاتی در کشور باب شود آیا کسی می‌تواند جلوی تاثیرات فرهنگی و اجتماعی منفی آن را بگیرد؟

دیدگاه خود را بنویسید