رابطه جالب دارچین و آلزایمر

فکرشهر: عصرایران نوشت: دارچین فقط یک ادویه خوش عطر برای غذا‌ها و نوشیدنی‌ها نیست. در سال‌های اخیر، پژوهشگران اثر ترکیبات موجود در این ادویه بر مغز و حافظه را نیز بررسی کرده‌اند و نتایج برخی از این مطالعات امیدوارکننده بوده است.

یکی از پژوهش‌های شناخته شده در این زمینه در دانشگاه راش آمریکا انجام شد. محققان در سال ۲۰۱۵ دریافتند که مصرف دارچین و ماده‌ای به نام «بنزوات سدیم» می‌تواند در یک مدل حیوانی آلزایمر، از حافظه و فرایند یادگیری محافظت کند. در این آزمایش، مصرف دارچین با کاهش استرس اکسیداتیو، کاهش تجمع آمیلوئید در هیپوکامپ و بهبود عملکرد حافظه در موش‌ها همراه بود.

دارچین چگونه ممکن است روی مغز اثر بگذارد؟

یکی از ترکیباتی که در این تحقیقات مورد توجه قرار گرفته، بنزوات سدیم است. پژوهشگران دانشگاه راش دریافتند که بدن موش‌ها برخی ترکیبات دارچین را به بنزوات سدیم تبدیل می‌کند و این ماده می‌تواند بر مسیر‌های مولکولی مرتبط با یادگیری و انعطاف پذیری مغز اثر بگذارد.

در یک مطالعه دیگر، مصرف دارچین در موش‌ها با افزایش CREB و کاهش GABRA۵ همراه شد؛ دو فرایندی که در عملکرد حافظه و یادگیری نقش دارند.

اما این یافته‌ها به معنای آن نیست که خوردن دارچین می‌تواند آلزایمر را در انسان پیشگیری یا درمان کند.

تحقیقات انسانی چه می‌گویند؟

اینجا داستان پیچیده‌تر می‌شود.

یک مرور نظام‌مند منتشرشده در سال ۲۰۲۴، ۴۰ مطالعه درباره ارتباط دارچین و عملکرد شناختی را بررسی کرد. از میان این مطالعات، ۳۳ مورد روی حیوانات، ۵ مورد در آزمایشگاه و تنها ۲ مورد مطالعه بالینی روی انسان بودند.

نتایج بیشتر مطالعات پیش بالینی امیدوارکننده بود و برخی تحقیقات نشان دادند دارچین یا ترکیبات آن می‌توانند بر حافظه، یادگیری، تجمع پروتئین‌های مرتبط با آلزایمر و بقای سلول‌های عصبی اثر بگذارند. با این حال، نتایج مطالعات انسانی هنوز محدود و یکدست نیستند و پژوهشگران برای نتیجه گیری قطعی، انجام مطالعات بالینی بزرگ‌تر را ضروری می‌دانند؛ بنابراین در حال حاضر نمی‌توان گفت دارچین از آلزایمر جلوگیری می‌کند یا مصرف آن می‌تواند این بیماری را درمان کند.

پس دارچین بخوریم یا نه؟

دارچین در مقدار معمول غذایی برای بیشتر افراد مشکلی ایجاد نمی‌کند و می‌تواند بخشی از یک رژیم غذایی متنوع باشد. اما مصرف مقدار زیاد یا مکمل‌های غلیظ دارچین موضوع متفاوتی است.

یکی از نکات مهم، وجود ماده‌ای به نام کومارین در برخی انواع دارچین است. مقدار کومارین در دارچین کاسیا معمولا بسیار بیشتر از دارچین سیلان است و مصرف زیاد و طولانی مدت آن می‌تواند برای کبد مشکل ساز باشد. یک مرور علمی درباره ایمنی دارچین نیز تاکید کرده است که در کنار بررسی فواید احتمالی، عوارض و ایمنی مصرف آن باید مورد توجه قرار گیرد.

هنوز یک ادویه، نه یک داروی آلزایمر

آنچه تاکنون می‌دانیم این است که دارچین و برخی ترکیبات آن ظرفیت بالقوه‌ای برای اثرگذاری بر فرایند‌های مرتبط با حافظه و بیماری‌های عصبی دارند. این موضوع در مطالعات حیوانی و آزمایشگاهی جذاب است، اما هنوز فاصله قابل توجهی تا اثبات یک اثر درمانی یا پیشگیرانه در انسان وجود دارد.

پس اگر دارچین را دوست دارید، می‌توانید آن را به عنوان بخشی از رژیم غذایی معمول خود مصرف کنید؛ اما نباید آن را جایگزین درمان‌های تاییدشده یا راهی قطعی برای پیشگیری از آلزایمر بدانید.

شاید دقیق‌ترین جمله درباره این ادویه این باشد:

دارچین هنوز درمان آلزایمر نیست، اما تحقیقات علمی همچنان در حال بررسی ظرفیت آن برای محافظت از مغز و تقویت عملکرد شناختی هستند.