شعر/ سروده محلی شاعر دشتستانی: آفت

رِسی گرماهوا عینِ خورَنگه

زمین و آسِمون پُی خلق جَنگه

چو جنگل بینِ ما نابود وابی

دِرَختَل تا که سُختِن دود وابی

رِه در بینِ زمین هر جا که اَو بی

زه وابی زیرِ گِل هر جا گُرَو بی

دِرَختَل عینِ ناتر سَوز نیسه

وِ سوزی عینِ بلگِه موز نیسه

رسی آفت یِهَو بینِ دِرختَل

بلا اومِه زه هَی در بینِ بَختَل

تِشِ سُرخی رِسی در بینِ مردم

دِه کِرده هر که روز و شومِشه گُم

خلایق مِنمِنه سی حاصِلِ خُش

بُسوزه هر که آسَی سِی دِلِ خُش

چنون داغونه هر کس از گِرونی

نداره کلّ مردم بالِ نونی

ستم اومه رسی شادی زِه جیکِس

دِرختَل بلگ و بارش پاک ریتِس

یِهَو تِرزی دِرختل بینِ لاغه

زِه خُشکابی یِهو هر چی که باغه

نِدارا یا که دارا عینِ هَم هِه

خوراکِ سال و ماهه هر دو غم هِه

طمع داره بِشر هچ هچ نِمیله

تِمومِ فگر و ذکرِ خلق پیله

خُمون دادیم رَو یکسر فِساته

بگو تخصیرِ مانه جونِ تاته

تو هم کافی نداری خُت دِرختی

بِکش عین خلایق این جُو سَختی.