شـــــــــغل یا رســـــــالت؟
فکرشهر ـ حسین رویین تن*: انسان ها برای تداوم زندگی و کسب معیشت، لاجرم و یا از روی علاقه ای که دارند، شغلی را برای خود برمی گزینند، یا در حرفه و صنعتی که مهارت و تخصص لازم را پیدا کرده اند، به همان تخصص مشغول می شوند.
\n\n
اما بحث خبرنگار و خبری نگاری کاملا از مقولات شغلی دیگر در وهله اول جداست، چرا که انتخاب این راه، مشکلات خاص خودش را دارد.
\n\n
این انتخاب حرفه خبرنگاری، در دیدگاه اول یک (رسالت) است که به چند فاکتور وابسته است:
\nاولین آن تعهد به جامعه ای است که خبرنگار در آن زندگی می کند و با زیر و بم آن آشناست، دومین فاکتور شجاعت است که یک خبرنگار باید عامل به آن باشد؛ چرا که رسالت خبرنگاری به مثل راه رفتن در میادین مین گذاری شده می ماند؛ سومین فاکتور، غیر قابل خرید و فروش بودن یک خبرنگاراست؛ خبرنگاران زیادی بوده و هستند که با دیدگاه اقتصادی وارد رسالت خطیر خبرنگاری شده اند، این نوع تفکر در محوطه خبرنگاری دیگر رسالت قلمداد نمی گردد، بلکه دخالت در امور قداست داریست که به قداست لطمه وارد می کند. چه بسا بودند و داشتیم خبرنگارانی که با فروختن خود، دامان پاک آگاهی و اطلاع رسانی را ملکوک کردند و بعضا نگاه مردم را به این صنف مُرَدَّد نمودند.
\nمَصّاف پیام بَری و آگاهی بخشی از تمام مقولات مادی، مُبَرّی و مجزاست، خبرنگاری نور است، سراج است، پرتو افکنی ست، خب مسلم است که آنان که از تنویر و اذهان و بیداری افکار در هراسند، با این رسالت به مقابله برمی خیزند.
\n\n
چنین روشی دور از انتظار هم نیست؛ مُسَلّم ومُبرَهن است که خفاش از خورشید در هراس است و دزدان از دیدبانان؛ و مگر خبرنگار واقعی خداباورِ مردم محور، غیر از یک دیدبان نورافکن داراست؟؟؟ برای برملا کردن مشکلات، خلاف کاری ها و امور خارج از عرف و قانون، بالطبع، دزدان و چپاولگران و حاکمان غیر مردمی، خبرنگاران متعهد راست پیشه را برنمی تابند.
\n\n
در جهان بینی الهی و انسانی، و به اصطلاح امروزی ها دموکراسی، قوا را چهارگانه، می پندارند و قوه مقننه، مجریه و قضاییه، خود را منفک ازقوه ی (آگاهیه، استخبارات و اطلاعات) عمومی نمی پندارند و آن را (رکــــــن چهــــــــارم) نظام تلقی و مورد محاسبه قرار می دهند؛ زیرا اعتقاد دارند که با اهمیت دادن به رکن چهارم است که پیشرفت تعالی و تحرک و پویایی شکل می گیرد. آنان بر این عقیده اند که وقتی رکن چهارم وعاملینش یعنی خبرنگاران و منادیان آگاهی حضور دارند، بدنه اصلی مدیریت تسطیح جوامع، یعنی کارگزاران ومسوولان به بی راهه نمی روند؛ یعنی نمی تواند بروند، تا مملکت را از اعتبار و اقتصاد و اعتماد داخلی و خارجی ساقط کنند.
\n\n
اطاله کلام نمی دهم، اگر در کشور ما، رکن چهارم، به مطبوعات و عوامل اجرایی اش، بهای لازم داده بود و آنان را ممنوع الممنوعات از جمیع والجهات نمی کردند، محدود و محصور و محبوسشان نمی کردند؛ امروز ما شاهد بی اعتباری و بی اعتمادی کنونی در میان ملل مختلف و افکار داخلی نبودیم.
\n\n
اگر قشر و صنفی که قید مادیات و جاه و مقام و پست و ثروت را زده و در میدان مین، بدون تجهیز به امکانات خنثی سازی، وارد شده اند و گاهی ممنوع القلم و القدم شده اند، مورد تکریم و کرامت قرار می گرفتند، من نوعی مسوول، جرات می کردم به حقوق الناس و بیت المال دست درازی کنم و اقدام به دزدیدن کالایی (دَکَل) کنم که در داستان های اساطیری هم غیرقابل باوراست؟! چرا که تنها برای حمل فقط پایه های آن دکل مشهور، بیش از 18 تـریلی مورد نیاز است!!
\n\n
اگر جایگاه و پایگاه خبرنگار قدر می دید و صدر می نشست، امروز وجود فیش های نجومی، مردم گرسنه و تورم زده و تحریم کشیده و رفاه ندیده را اینقدر مکدر و نسبت به نظام و متولیانش بدبین نمی کرد! اگر خبرنگاران ازخود گذشته را مجال می دادند تا به وظیفه قانونی خود که نظارت بر چرخش سالم و بی عیب امور است، عمل کنند، امروز شاهد این همه از هم گسیختگی بودیم؟
\n\n
چیزی که امروز دغدغه رهبری را فراهم آورده و تکدر خاطر ایشان را سبب شده، دقیقا همان مقصران و افراد و عواملی است که اجازه ندادند رکن چهارم و خبرنگاران، این سربازان به حق پیشمرگ نظام، نظارت و انجام وظیفه کنند و خود کرده را جای هیچ تدبیر نیست!
\n\n
بگذریم... کدام خبرنگار متعهد و واقعی و رسالت باور را در سرتاسر گیتی سراغ دارید که غم مردمش را ندیده و مَزّه حبس و حصر را نچشیده باشد؟
\nکدام خبرنگار را در برج و بارو و کاخ های امروزی و ماشین های آنچنانی دیدید؟
\nخبرنگاران قربانی فریادهایی اند که کشیده شده، اما هرگزشنیده نشده اَند!!!
\nتا تاریخ به یاد دارد، خبرنگاران با تنگ دستی در معیشت خانواده و دست های دست بند زده مواجه بوده اند.
\n\n
۱۷ مرداد، روز خبر نگار را بر پاسداران حقوق الناس و تنویر افکار، شادباش می گویم.
\n\n
*روزنامه نگار و فعال سیاسی
\n\n
منبع: هفته نامه به فکرشهر
\n
