چگونه توانستند هزاران ایرانی را بکُشند؟

فکرشهر: جعفر محمدی در عصرایران نوشت: مطابق آمار‌های رسمی که از سوی بنیاد شهید منتشر شده است، در حوادث دی ماه خونین ۱۴۰۴ تعداد جانباختگان ۳۱۱۷ نفر بوده است. همین آمار می‌گوید که از این تعداد ۲۴۲۷ نفرشان نیرو‌های نظامی و انتظامی و امنیتی و مردم عادی بوده‌اند که توسط تروریست‌ها و اغتشاشگران به شهادت رسیده‌اند و ۶۹۰ دیگر هم تروریست‌هایی بوده‌اند که کشته شده‌اند.

با ملاک دادن همین آمار و بسنده کردن کردن بدان، آنچه در وهله اول روح و دل هر انسانی را می‌آزارد، این است که هزاران انسان در یک مقطع زمانی کوتاه و عمدتاً در روز‌های ۱۸ تا ۲۰ دی ماه کشته شده‌اند.

اینجا ۳۱۱۷ فقط یک عدد نیست بلکه اشاره به ۳۱۱۷ زندگی، ۳۱۱۷ خانواده و ۳۱۱۷ فامیل و گروه دوستان و ... است که اینک در عزای نزدیکانشان ماتم زده‌اند. حال بماند تعداد بسیار بیشتری که مجروح شده‌اند و‌ای بسا، برخی از زخم ها، مانند از دست دادن بینایی، تا پایان عمر همراه شان باشد.

رنج دیگر که زخم را عمیق‌تر و دردناک‌تر می‌کند این است که همه این افراد، توسط هموطنان شان کشته شده‌اند. چه کسی فکرش را می‌کرد که در سال ۱۴۰۴، کار مُلک و ملت به جایی بکشد که "ایرانی کُشی"، آن هم در این سطح گسترده راه بیفتد و ملتی عزادار شود.

این که دشمن خارجی چنان کرد و تروریست‌ها چنین کردند، همه شان معلول‌اند و باید علت‌هایی را واکاوی و درمان کرد که عرصه را برای بد اندیشان چنان باز کرده‌اند که چنین وضعیتی رقم بخورد و خون هزاران ایرانی بر سنگفرش خیابان‌های وطن شان بریزد.

پیکر کشته‌های ناآرامی‌های تهران در پزشکی قانونی کهریزک

یکی از نکاتی که در کنار این عزای ملی باید به طور جدی و بی هیچ اغماضی بدان پرداخت این است که طبق روایت رسمی، تروریست‌ها توانسته‌اند در چند روز معدود، ۲۴۲۷ نفر از هموطنان مان را به شهادت برسانند.

با پذیرش این گزاره، این را هم باید پذیرفت که چنین حجمی از کشتار، آن هم نه در یک یا چند شهر و نقطه محدود که در صد‌ها شهر و منطقه، مستلزم آن بوده است که تروریست‌ها از مدت‌ها پیش، برنامه ریزی‌های وسیعی داشته باشند که شامل جذب نیرو، آموزش، انتقال تسلیحات، توزیع سلاح، تیم سازی، هماهنگی و در نهایت ورود و عملیات بوده است.

نظیر این موضوع را در جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم؛ به طوری که اعلام شد تروریست‌ها در داخل، حتی پهپاد هم تولید می‌کردند و بسیاری از حملات، منشاء داخلی داشته است.

با توجه به آن تجربه و این که خود مسوولان کشورمان بار‌ها و بار‌ها گفته‌اند که نیرو‌های موساد در صدد فتنه سازی در کشورند و گروه‌های تروریستی نیز با آنها همراهی می‌کنند، سوال این است که چه غفلتی عارض شده که تروریست‌ها به راحتی هزاران ایرانی از نیرو‌های امنیتی گرفته تا شهروندان عادی و حتی کودکان معصوم را کشتند؟!

چرا در شرایطی که تجربه جنگ ۱۲ روزه وجود داشت، باز هم چنین غافلگیر شدند؟ سال‌های سال گفته می‌شد که اگر اقتصادمان ناگوار است و معیشت مان ناهنجار، به جایش امنیت داریم. از این رو باید این نقد جدی و مدنی را بیان داشت که حتماً نقصانی تامل برانگیز در میان است که به راحتی و در عرض چند روز هزاران ایرانی را به خاک و خون کشیدند!